Elke student kent de ruil. De docent zegt iets wat de moeite waard is om te onthouden, je buigt je hoofd om het op te schrijven, en terwijl je schrijft, gaan er drie zinnen voorbij. Ergens halverwege de vierde kijk je weer op. Wat je hebt opgeschreven, is veilig. Wat het uitlegde, is weg.

Aantekeningen maken is eigenlijk twee taken — luisteren en vastleggen — en een mens kan er maar één tegelijk goed doen.

‘Notities bewaren’ neemt het vastleggen over.

Wat het doet

Zet het aan en yTranslate houdt op je telefoon een geschreven verslag van de sessie bij, geschreven terwijl de sessie loopt en niet pas aan het eind opgeslagen. Zolang het aanstaat, laat een klein amberkleurig stipje bovenin de kamer zien dat er wordt bewaard. Achteraf open je de notitie, lees je die en deel je die als pdf: print hem, schrijf erin of zet hem bij de rest van je studiemateriaal.

Wat erin staat, is precies wat er op je scherm verscheen — elk bericht, na elkaar, zoals je ze in de kamer voorbij zag komen. Open een notitie en je kijkt opnieuw naar de sessie. Exporteer hem en bij elk bericht staat het tijdstip waarop het werd gezegd, zodat je de tien minuten vindt die je nodig hebt in plaats van een heel uur te lezen.

Nog twee dingen over dat verslag zijn het waard om duidelijk te zeggen, omdat juist die het bruikbaar maken op de universiteit.

Het is tekst, geen audio. Je kunt het doorzoeken, doorbladeren, er een definitie uit kopiëren en drie pagina’s aan je studiegroep geven.

En het blijft op je telefoon. Notities worden op het apparaat geschreven en nooit naar onze servers geüpload, dus wij kunnen ze niet lezen. De livesessie zelf werkt zoals elke kamer: de woorden gaan via onze dienst om op het scherm te komen; wat bij jou blijft, is het bewaarde verslag. Als je iPhone een back-up maakt naar iCloud, zitten je notities in die back-up, net als de gegevens van je andere apps. In Instellingen zie je precies hoeveel ruimte ze innemen — bijvoorbeeld ‘1 sessie · 177 KB’ — en je kunt ze verwijderen wanneer je maar wilt.

Zo zet je het aan

  1. Open Instellingen.

    Tik op het tandwiel rechtsboven op het beginscherm. Zet onder Notities de schakelaar ‘Notities op dit apparaat bewaren’ aan. Meer hoef je niet in te stellen, en het geldt of je nu spreekt of luistert.

  2. Controleer de taal waarin je leest.

    Op hetzelfde scherm staat onder Algemeen bij ‘Jouw taal’: “De taal waarin je leest: de app zelf en de vertalingen die je in een kamer ontvangt.”

  3. Vind het later terug.

    Tik op ‘Bewaarde notities’, vlak onder de schakelaar. Elke sessie staat in de lijst. Tik op een sessie om die te lezen, of tik op ‘Delen’ om die als pdf te exporteren.

Dat is alles. Er is geen aparte opnameknop die je aan het begin van een college moet onthouden en aan het eind vergeet.

Drie manieren waarop studenten dit echt gebruiken

Meedoen in de kamer van de docent

Als je opleiding een kamer draait, open je het tabblad Luisteraar, typ je de code in en lees je mee in je eigen taal. Luisteren is gratis en je hebt er geen account voor nodig, en met ‘Notities bewaren’ aan wordt die sessie net als elke andere op je telefoon bewaard.

Je eigen telefoon, dezelfde taal

Open het tabblad Spreker, zet de ‘Spreektaal’ op Nederlands, tik op ‘Kamer maken’ en leg de telefoon waar hij de docent kan horen. Niemand hoeft mee te doen. De kamer laat hoe dan ook zien wat er wordt gezegd, dus een Nederlandstalig college dat je in het Nederlands leest, geeft je gewoon het transcript — een verslag van het hele uur, bewaard als notitie.

Je eigen telefoon, je eigen taal

Deze verwachten mensen niet. Zet de ‘Spreektaal’ op de taal die wordt gesproken — bijvoorbeeld Engels — terwijl ‘Jouw taal’ op Nederlands blijft staan. Op het beginscherm verschijnt een schakelaar: ‘Vertalingen ook in jouw taal tonen (Nederlands)’. Zet die aan, en één telefoon geeft je het college én je eigen versie ervan op hetzelfde scherm, en de notitie bewaart beide regels, precies zoals ze verschenen. Verder is er niemand in de kamer. De vertaling gebeurt alleen voor jou.

Voor een internationale student is dat laatste het verschil tussen een vak waar je je doorheen worstelt en een vak waarvoor je echt kunt leren.

De laatste twee gebruiken je eigen telefoon als spreker, dus je moet inloggen, en ze gebruiken credits zoals elke kamer — ook de Nederlandse variant, waarin niets wordt vertaald. Meedoen in de kamer van iemand anders om te luisteren is altijd gratis.

Vraag het eerst. Elke keer.

Nu het deel dat belangrijker is dan alles hierboven.

Een college is iemands werk. In een werkcollege zitten andere studenten die halfaf gedachten hardop uitspreken, en daar is een werkcollege juist voor. Van een van beide een tekstverslag maken verandert wat die bijeenkomst is, en dat is geen beslissing die een student stilletjes in z’n eentje neemt.

Dus vraag het. Eén zin voor de les is genoeg: “Ik gebruik een app die een tekstverslag van het college op mijn telefoon bijhoudt, zodat ik ervan kan leren — het blijft op mijn toestel. Vindt u dat goed?”

Een paar dingen die goed zijn om te weten voordat je het vraagt:

  • Onderwijsinstellingen hebben hier al regels voor. Veel universiteiten hebben een opnamebeleid voor colleges, werkcolleges en stages. Zoek op wat er bij jou geldt in plaats van iets aan te nemen — het antwoord is vaak “ja, voor eigen studie, met toestemming” en soms “nee” bij klinische of vertrouwelijke bijeenkomsten.
  • Gaat het om een voorziening vanwege een functiebeperking, zeg dat dan. Ondersteuning bij het opnemen van colleges is een veelvoorkomende aanpassing, en als je via de ondersteuning voor studenten met een functiebeperking gaat, is de vraag om toestemming meestal voor het hele semester geregeld in plaats van per les.
  • Een werkcollege is geen hoorcollege. Andere studenten hebben nergens mee ingestemd. Wordt de discussie persoonlijk, leg het dan weg.
  • Voor jezelf studeren is geen publiceren. Notities zijn voor jou. Een transcript van iemands les rondsturen of online zetten is iets anders, met andere regels.

Voor docenten: ja of nee zeggen kost je niets, en het is veel beter als het gevraagd wordt dan als het wordt aangenomen. Sommigen van jullie willen de kamer misschien zelf draaien — één telefoon vooraan, de code op de eerste dia — zodat iedereen in de eigen taal meeleest en elke student een eigen kopie houdt. Dat is de versie waarin jij er zelf de regie over houdt.

Wat het niet is

Het is een live machinetranscriptie, en die maakt fouten. Namen, vakjargon en alles wat snel en verkouden wordt gezegd: daar gaat het mis. Zie het als een goed verslag van wat er is gezegd, niet als een woordelijk juridisch verslag, en controleer alles wat je gaat citeren.

Het doet het leren ook niet voor je. Wat het wegneemt, is de paniek dat je net de zin mist die het uitlegde — niet de noodzaak om achteraf rustig te gaan zitten en na te denken over wat er is gezegd. De beste manier om het te gebruiken is nog steeds de oude: luister goed, schrijf met de hand de paar dingen op die het opschrijven waard zijn, en laat het verslag opvangen wat je hand niet bijhoudt.

Niet alleen in de collegezaal

Dezelfde opzet werkt overal waar de woorden ertoe doen en je schrift het niet bijhoudt: een lange afspraak bij de dokter die je goed wilt onthouden, een kerkdienst in een taal die je niet spreekt, een gesprek met je huisbaas of een advocaat, een interview dat je afneemt voor een project, een taalles waarin je de woorden wilt zien die je hoort.

Overal geldt dezelfde toestemming, en bij een paar ervan — alles wat medisch, juridisch of vertrouwelijk is — is het juiste antwoord vaak: niet doen. Vraag het, en respecteer het antwoord.

Op zoek naar meer over hoe yTranslate werkt? Bezoek de yTranslate-blog.